De verhalen, symbolen en geschiedenis achter grote kunst
Afbeelding niet weergegeven
Il Cenacolo
Ook beschikbaar in العربية, Български, বাংলা, Čeština, Dansk, Deutsch, Ελληνικά, English, Español, فارسی, Suomi, Français, עברית, हिन्दी, Magyar, Bahasa Indonesia, Íslenska, Italiano, 日本語, 한국어, Bahasa Melayu, Norsk bokmål, Polski, Português, Română, Русский, Slovenčina, Svenska, ไทย, Türkçe, Українська, اردو, Tiếng Việt, 简体中文, 繁體中文
De muurschildering van Leonardo da Vinci in de refter van Santa Maria delle Grazie in Milaan toont het moment waarop Jezus aankondigt dat een van de apostelen hem zal verraden. Tussen 1495 en 1498 op de droge muur geschilderd, is het een van de invloedrijkste en kwetsbaarste beelden uit de westerse kunst.
Leonardo schilderde het werk voor het dominicanenklooster Santa Maria delle Grazie in Milaan, in opdracht van Ludovico Sforza, de heerser van de stad.1 Het museum dateert het op 1495–1498.2
In plaats van echte fresco schilderde Leonardo op de droge muur, om langzaam te kunnen werken en te corrigeren.2 De verf begon binnen enkele jaren af te bladderen, en latere schade, waaronder een deur die in 1652 werd uitgebroken en het bombardement van 1943, bracht het voortbestaan in gevaar.1 Een restauratie die in 1999 werd afgerond, duurde zo’n twintig jaar.2 Sinds 1980 maakt het werk deel uit van een UNESCO-werelderfgoed.2
Leonardo concentreert zich op de reacties van de apostelen op Jezus’ woorden en schikt hen in groepen van drie rond een kalme centrale figuur.1 De architectuur loopt uit op Jezus’ hoofd, en het raam achter hem vervangt de stralenkrans.3
Judas zit niet apart maar tussen de apostelen; hij omklemt een beurs en reikt naar dezelfde schaal als Jezus, details die de verrader aanwijzen.1
3 min leestijd
Leonardo’s muurschildering in Milaan is een van de meest gereproduceerde beelden ter wereld. Deze zeven details, deels gedocumenteerd en deels omstreden, laten zien hoeveel ze nog voor ieders ogen verbergt.
